Verhalen van de stamtafel.

april 24, 2010

 

Verhalen van de stamtafel gaat over de verhalen van de laatst gesloten stamkroeg van Noordhorn naast de molen. Ook zijn er de verhalen die door de mensen zijn verteld aan de “stamtafel” en die ik toegestuurd heb gekregen, het is leuk om dit door te geven en hoop dat een ieder hier van mag genieten,

veel plezier,

Frans van der Veen.

De Stamtafel

 

 

De molen slaat op hol…..

 

Noordhorn bezit gelukkig nog steeds een mooie molen, maar die was er eind jaren tachtig begin negentig niet meer geweest.

Het was op een maandag ergens in februari het was tamelijk zacht voor de tijd van het jaar, maar rond de middag begon het als een gek te waaien een echte storm, nou kastelein, dat gaat tekeer buiten. “Ja”, zei de man dat kun je wel zeggen, wie is er op de molen? Vroeg iemand anders, nou volgens mij niemand hoezo? Nou hoor je dat niet dan die wieken draaien als een gek, zo dan, even kijken, deksels zei de kastelein dit gaat niet goed en zag al een stuk van de wieken wegschieten zo over het dak van de buren, maar even bellen met de brandweer, ja zei iemand anders, en met een molenaar hij moet uit de wind, zogezegd zogedaan, de stukken van de wieken lagen her en der verderop in het dorp. De vrijwillige molenaar en de brandweer waren net op tijd bij de molen, want de rook kwam er al boven uit. Gelukkig kregen ze de wieken uit de wind en kon de rem er weer op. En de rook kwam door dat de houten onderdelen heel snel overelkaar heen liepen en door de hitte ontstond al rook, waren ze 10 minuten later geweest dan was de complete molen afgebrand en mogelijk ook de omliggende huizen. Want met windkracht 8 is er geen houden aan.Gelukkig voor de Noordhorners is de molen er nog en is het tijdens de wintermaanden een echte blikvanger met al zijn lampjes.(samen met de kerstboom natuurlijk maar daar komen we later op terug).

En is het voor de vrijwillige molenaars natuurlijk prachtig dat ze dit in stand kunnen houden.

 

 

 De molen van Noordhorn

 

De verbouwing………

juli 28, 2016

De verbouwing ging van start en er kwam toch een partij rommel van het dak af, maar het moet altijd eerst een zootje worden voor dat het weer netjes en mooi word.

 

Hier komen een paar foto’s  van de verbouwing

 page21_clip_image002 page21_clip_image004 page21_clip_image006 page21_clip_image008 page21_clip_image010 page21_clip_image012 page21_clip_image013 page21_clip_image014

Het dak gaat er af…………

juli 28, 2016

Halverwege de jaren negentig kwamen de huiseigenaren in de gemeente Zuidhorn in aanmerking voor een subsidie om hun huizen op te knappen de een vond het te duur de ander dacht van laat ik het maar doen, en zo dacht de kastelein er ook over.

Het was om en nabij de bouwvak en het was lekker druk in de kroeg. Ook de zonen van de kastelein waren aanwezig, die waren net als de rest van de stamgasten wel in voor een geintje.

De “keeper” zat al weer te zwetsen en te zweren, hij was de beste keeper en de beste wielrenner en wat was hij trots op zijn race fiets.

De kroeg stond al in de steigers en de mannen waren de keeper mooi aan het “zat”voeren de ene zoon hield hem mooi aan de praat, terwijl de andere zoon samen met een van de stamgasten naar het woongedeelte liepen om als de gesmeerde bliksem de keeper zijn fiets boven in de steiger te hijsen.

 

Met een bord er op van “TE KOOP”, er reden ondertussen wat stamgasten naar het volgende dorp om daar een bezoek te nemen bij een van de gezellige kroegen en het verhaal van de fiets ging al gauw de ronde.

 

Ondertussen werd de keeper al mooi aangeschoten, toen zei een van de gasten(die zijn fiets in de steigers had gezet) en knipoogde tegen de zoon van de kastelein, Hé Prop, moeten we even verderop kijken? Altijd goed zei de zoon hé keeper ga je ook mee? Dan zet ik je fiets wel achter het huis dan kan er helemaal niets mee gebeuren, je bent wel es vaker gevallen en de vakanties beginnen nog maar net, dus maar netjes richting huis dan bestel ik wel een taxi.

Ja, das altijd goed zei de keeper volgens mij word het wel gezellig hahahahaha, we nemen nog één. Er werd nog bier besteld en een taxi gebeld.

Een half uurtje later kwam er een taxi voorgereden, er werd afgerekend en de keeper werd spontaan(hij mocht niets zien natuurlijk) zo de taxi ingeduwd. Op naar het volgende café.

 

Toen we daar naar binnen stapten, ging er een gejuich op, Hé keeper is je fiets te koop?

De man begreep er eerst niets van , toen begon hij te vloeken stelletje ……, en wat denken jullie wel niet…….., wij maar lachen, later kon hij er zelf ook wel om lachen maar op die dag niet meer.

Toen de keeper weg was moest er natuurlijk een foto worden gemaakt.

Toen de keeper weg was moest er natuurlijk een foto worden gemaakt.

Het Statiegeld…….

juni 19, 2016

Op een mooie zaterdagmorgen gebeurde het..

 

Even buiten het dorp was de kastelein druk bezig op zijn boerderij om zijn dieren te voeren, werd er al vanaf het fietspad aan de Frieschestraatweg geroepen is de kroeg al los?

De kastelein schoot in de lach ja kom er zo aan (9 uur s morgens), ga eerst maar even door het dorp…….

De kastelein ging naar huis en verklede zich snel en deed de deur los de eersten stonden al weer voor de deur en dat was in die tijd heel normaal.

Het volk druppelde al mooi naar binnen en de kastelein die vol met grappen zat die begon de boel al een beetje op te jutten en er werd al weer stevig ingenomen. Zo rond het middaguur stapte een van de vaste gasten naar binnen die was net vrij van zijn rit, hij reed met zuivelproducten door de provincie voor allerlei winkeltjes en melkboeren, tegenwoordig is dat er niet meer.

de hoek langestraat schipperstraat

En hij bestelde een biertje en zei tegen de kastelein neem zelf ook maar één ,die nam ook een fles bier  ontdopte hem stak een vinger in de fles liet hem even ploppen (gewoonte bij veel flessendrinker) en zei van proost tegen de stamgast.

viltje

Poeh zei de stamgast dat is verrekte gevaarlijk wat je net deed. HUH  zei de kastelein hoe bedoel je dat, nou zei de man gisteravond is mijn zwager zo een vinger kwijt geraakt. Oh zei de kastelein, ja, zei de man zijn vinger zat muurvast in de fles en ze hebben zijn vinger maar geamputeerd in het ziekenhuis. Niet best zei de kastelein en wens hem maar beterschap. Ja zei de stamgast dat zal ik doen.

de vinger

De kastelein zette nog wat bier op de stamtafel  en schonk nog een borrel in bij een van de gasten. En zei tegen de stamgast: “He jong, waarom hebben ze die fles bier niet stukgeslagen en die vinger geamputeerd?” Nou zei de stamgast lachend er zat nog 10 cent statiegeld op,

de hele kroeg lag blauw van het lachen de kastelein stormde met zijn woeste kop  de kamer binnen en heeft daar een half uur zitten te schelden en te tieren omdat ie daar ingestonken was, zo zei zijn vrouw lachend, hebben ze je eindelijk een keer te pakken en ze ging maar snel achter de tapkast staan. Rondje van mij jongens Prachtig!!!!

oud kratje

Belevenissen in Noordheurn (ingezonden stuk)

februari 12, 2016

Wel luu as joe een beetje joen lev’n  zitt’n te overdenk’n, kom je al gauwbie joen ollerlijk huus terecht. En dat was ien Noordheurn. Een klaain durp mit een hoop vremde luu dei van waark’n wissen en groag een borreltje lust’n met een solte hering.

 

Mien ollerliijk huus, winkel, stond precies op de houk van Langestroat,Nijstroat en Noorderweg.

Aan de deurgoande weg naar Fraaislaand woar mien moeke geboren was en aaigenlieks naait veul met Grunnings haar want ien heur haart was ze een Fraaizin, moar Pa de lapkejeude zo as d’r veul mense’n tegen hem zeeden,haar sien zoak doar en zaai mos wel mit doun, en doar sloagde ze wonderliek wel ien.

Ons Moeke kon alle kaanten op, of ‘t de domnee was of aain dei altied ien geut lag, zoals Geert Jonkman, oet de Nijstroat zaai haar veur elk een vrundelijk woord.

Ze naaide veur veul vrouluu bie ons ien’t durp jurken en gerdienen en as d’r een old mens

s’oavnds kwam te pass’n zo as dat toun haitte, zat’ mien zuster Gretha en ik voak ien achterkoamer

ons huuswaark te moak’n en din kwam vrouw Bosma ken ik mie goud herinner’n de koamer ien, ien heur ondergoud, mit aarms as poaskestoet’n zoas mien pa den zee en wie schot’n din altied ien de lach, moar vraauw Bosma was al laank blied dat ons moeke heur een nij klaaid moakte, en dat dei jongeluu zich naait beter kond’n gedroagen haar ze gaain muite mit.

 

Een dochter van vraauw Bosma: Elizabetje, was ik ien vakantie altied met her aan ‘t bessen plukk’n bie Jenne Hummel, op de Noorderweg. Elizabetje wol altied groag met mie plukk’n en as wie weer een kilo plukt hadd’n, zee ze,: Even een sigaretje draaien Pietje, magst wel kiek’n, moar naait aankomm’n: Tilde een grote borst oet heur vuurrooie blouse en doaronder lag heur pakje Javaanse Jongens…..

Toun onze buurman kapper Job Visser een kop koffie bie ons dronk, zee moeke, sal ik d’r nog moar aain ien doun Job ? zee Job: groag Griet moar din aain zunder spelden. Mien moeke was coupeuse west ien stad en  zat mit al heur naaierij altied onder de spelden…..

Noast ons woonde ien ‘t aarmenhoes van diakonie een doofstomme vraauw, Trientje Driest. Zaai was een vrijgezel en kon goud mit pa overweg. Ik denk dat ze een beetje gek op manluu was, en as ons moeke din zee:

Tou Gerrit moak eens ev’n een dansje mit d’r, din zee Pa: Hol op dat wief stinkt as een meert(bunzing), moar noa wat aandringe’n van moeke , din hoakte pa ien mit sien kromme aarm, en haar Trientje Driest zoon lol, dat wie dubbel lag’n ien winkel.

Trientje was vaste naaister bie een aantal boer’n ien ‘t durp en verdaainde ze een poar cent’n mit verstell’n en haar de kost tou.

Wie as kwajonges schot’n mit wiendbuks op heur achterwaark, woar ze altied een blaauw kamgoar’n mantel over haar. Ze kwaam din bie ons moeke kloag’n en kreeg ik d’r van laangs……….

As ons Pa een nei pak laait moak’n veur een klant, din was Boekeloo, de kleermoaker oet Suudheurn de man dei had een zoak ien Nijstroat.                      ‘t Touval wil dat deze man doofstom was en vraauw Boekeloo ook. Zai hadd’n ook gaain gewone deurbel en as ik met pa doar kwaam din zee d’r: most moar aains kiek’n wat veur bel zaai hebb’n….

Ien de kleermaokerij van Boekeloo hing een grote dot vodd’n bov’n de waarktoafel en as er aain bie deur,was en aanbelde vloog de dot vodd’n de lucht ien en wissen zaai, dat er aain was.

Zoaterdag was aaigenlieks altied een topdag veur ons Pa en Moeke, din werd d’r veul klaanten aan teunbaank west en summers veural kreeg ik de opdracht om eerdbaaien te hoal’n bie vraauw Jonkman op de Achterweg en dat was nogal een grote volle vraauw, aain mit twei liev’n. Dei zee din: most mie wel ev’n mit help’n zuiken, Pietje…….

Ze kon zulf slecht bukk’n en ik at onder ‘t plukk’n ok nog een half pond d’r bie op…..

Bie summerdag was er ok altied de heringkar oet Hoogkerk van de partij. De luu hadd’n de familienoam : de Vries moar mien moeke zee altied: de Konquelinekes komm’n dr’ aan. Wie begrep’n nooit hou ze an dei noam kwaam, moar mien vraauw zee loater, zo haitte dat peerdje van Marten de Vries: Kalineke. As de kar weer 20 meter verder mos, zee Marten:Komkalineke, en t’ peerd sleepte de heringkar 20 meter verder, vandoar dei vremde noam, want wie dochten dat ze zee: Konquelinekes, ‘t leek wel Fraans……..

Noordhorn_-_Hoofdstraat

Marten haar altied een prachtig wit woassen en streek’n jasje aan en har een blauw schoetje veur. De heringkar was een prachtig blank gelakte kar mit een fjordenpeerdje d’r veur. Alles blonk en Marten werd maistal vergezeld van sien zeun: Tienko. Dei zurgde d’r ook veur dat sien Pa,  Marten naait teveul jenever kreeg onderweg.

Ze hadd’n de vaste gewoonte bie cafe Joager, om een uur of vief te stopp’n en din werde’n de eerst verdaainde centen omzet ien draank. As ze din stopt’n bie ons op de houk, kwam Marten maistal ev’n ien winkel of d’r nog wat herings sliet’n kon en hai wis ook dat ons Moeke ien Hoogkerk woont haar en wol altied groag ev’n een dansje moak’m mit her.

Dus Marten mit een blaauwrooie kop stief van draank en solte heringlucht was de koning te riek as d’r ev’n een vraauw vuilde en laip op sien gele klompkes al daansend de winkel oet.

Onthol deze kar goud, want dat komt straks terug ien mien leste verhoal……

oude haringkar met paard

oude haringkar met paard

 

Doarien heb ik de noamen wat veraanderd, veur ‘t geval d’r nog aain leeft van de familie…..

Het allerleste van vrouw Fledder heb ik d’r sulf bie moakt……….veul plezaair.

Een andere klant van mien moeke was een man dei op strokarton waarkte ien Hoogkerk. Mien olle luu hadd’n baaiden hun aaigen klant’n.

Zo haar mien Pa veul vraauwluu as klaant want mien Pa, dei mocht groag even een gekhaaidje moak’n en dat vond’n veul vraauwluu zo oardig, dat ze gierde’n as katten ien t’ veurjoar.

De klant van mien moeke neum ik moar Dieksterhoes een man met een kop zo graauw as de karton oet de fabriek, har de gewoonte zo aain keer ien de twei moande’n noar stad te goan mit de Gadobus en zucht wat vertier ien joe wel bekende kroeg’n.As d’r din weer noar Noordheurn kwam, ging er eerst oet de bus noar cafe Joager en dronk zich wat moud ien,  veur de gang noar huus, op Noorderweg.Tegen zes uur kwam d’r bie ons aanschoot’n ien winkel en zee tegen mien moeke: Heb joe ook ev’n een schoetje veur mien luttje wicht?

Sien luttje wicht was een vraauw mit denk ik wel drei liev’n en een kop zo grel as een dunderwolk ien augustus.

Dus dat de man sien vertier sums zocht ien stad of bie een aander was veur de dominee naait te begriep’n moar aain dei de situatie kende, wel….

Noast de  laifdes van de Vishouk haar de man ook nog een laaifke ien ‘t durp, vraauw Fledder. Dei heur man was bie gemaainte en dee aans niks as mit emmers drek ried’n veur de luu dei nog naait een moderne cloisetpot hadd’n.

Dizze kerel haar dus altied een luchtje an sich hange’n woar je ook naait groag bie ien buurt kwam’n.

Op een Zoaterddag ien Juli, stond de heringkar bie cafe Joager veur de deur en Dieksterhoes dei de bus oet stapte, sol nog een oafzakkertje bie sien kameroad’n nem’n en din bie  vraauw Beukema op de houk  langs veur een schoetje, moar  hij wer in aains naait goud en vuil dood neer onder de heringkar.

Toun sien vraauw bericht kreeg dat heur man dood onder de heringkar lag, was ‘t aainige wat ze zee: Loat hom doar moar legg’n dei swienhond.

Ze wist altied wel dat d’r sien plezair boeten deur zocht….

Twei uur loater schov’n de afleggers ‘t liek de koamer ien en de zeuns mit aanhang war’n ok al aanwezig. ‘t Olle mens zee, hij mot noakend ien kist, as er toch groag de klere’n oet wil hebb’n din doun wie dat zoo….

Dieksterhoes wer begroav’n en drei wek’n loater was vraauw Dieksterhoes joarig en toun de jongens mit heur vraauwluu bie heur kwam’n zat moeke rerend ien de houk van de koamer.

Mit hort’n en steut’n kwam het d’r oet, och jongens wat spiet mie dat pa noakend ien de kist legt.

Nou de jongens kek’n mekoar an en zeden: nou moeke dat is naait zo’n toer, de grond is nog fris en as ‘t duuster is straks groaven wie de kist op en joe met onze  vraauwluu trekk’n hem wat kleren an en ien een uur is alles achter de rug.

Zo gezegd zo gedoan, en de twei zeunen nam’n elk een schop met en hadd’n de kist al gaauw te pakk’n. De vraauwluu stond’n met een plastic zak, met kleren van Pa bie de beukenheeg te wacht’n op een seintje, van de jongens.

De jongens tild’n de deksel van de kist en zagen niks anders dan een papiertje onder ien kist…..

“Jongens ‘t spiet mie, moar ik leg drei groav’n verderop bie vraauw Fledder……”

 

 

Excuses veur mien Grunningse schrieverij,……. tot aander moal.

 

 

Stürmweer bie Mokkenburg….(ingezonden stuk)

februari 11, 2016

Ons overbuurman was bakker Menko van der Sluus trouwt mit Geertje.
een vrouw met een vuurrooie kop dei de klanten ien de winkel hielp as
Sluuske,
zo neumde mien moeke de bakker mit stoetkörf langs sien klanten ging.
Geertje har maaistal een vuurrooie kop om dat half Noordheurn bie heur op de
houk
stonden vlak veur de winkel van Menko en Geertje, dikke verhoal’n te
vertell’n.
De krinkjespijers stonden letterlijk en figuurlijk veur alle roamen van heur
hoes,
tot grote aargernis van Geertje dei den weer de veger pakte om heur stroatje
weer
schoon te kriegen……

‘t Was haarfstdag en d’r stond een dikke wiend moar naait kold.
Voak ging ik den even snouken bie  Mokkenburg, veural as ‘t zuk roeg weer
was.
Ik zag Menko mit sien stoetkörf schoeven op sien fiets en zette sien handel
tegen een  lut boomke an, toun d’r bie de Wieringoa’s probeerde wat stoetjes
te sliet’n.
Of ik biet har of dat de wiend in aain keer zo tekeer ging, waait ik naait
meer, moar
ik keek woar ‘Sluuske’ bleef en aain keer zag ik de heule fietse mit de körf
vol stoet’n
de sloot ien goan…….
Sluuske laaip al naait zo best en kwam hinkelnd noar mie tou of ik hom
help’n wol….

resize-of-schip-in-de-schipsloot-langs-de-mokkenburgweg

Schipsloot bij de Mokkenburg

Wat mie opvuil dat hij naait tekeer ging as een slootwaarker moar mit ‘t

haile kakkie
weer noar hoes ging veur neie stoet’n. Sluuske was naait zo gauw benauwd,
bleek loater.
Toun de melkrieder Jan Drenth terugkwam vanof Griepskerk met sien twei
zwarte peerden
sloug ‘t haile span bie Cafe Giezen op hol . Ik zaai ze nog ankommen met
veul gekletter van
iezer op de stroat en ien vol galop kwamen ze richting de Nijstroat……..
De peerden konden de bocht naait kriegen en vlogen bie ons over het
troittoir en vuilen as spantje tegen de vlakte. ‘t Was een roar gezicht
schoembekkend lagen ze doar, twei zwarte peerden hailendal ien thoes mit de
leidsels. Er was gaain mens dei
ien de buurt duurfde te kommen. Plotsklaps stond ‘Sluuske” in sien
bakkerstenue mit
een lang mes bie de peerden en sneed de haile boudel lös. Ienmiddels was ok
Jan Drenth
weer bie bov’n woater en hijgde nog meer as sien peerd’n. Toun ‘t haile spul
weer oet thoes
was kon Jan Drenth  noar de Achterweg, wat tegenwoordig geleuf ik
Oosterweg hait….
Jan Drenth woonde noast ‘t kleuterschoultje van juffrouw Zaagman.
As je over de Achterweg fietsten en keek ien de roamen van Jan Drenth zag je
allaain moar vouten ien de lucht. Moeke en Martje Drenth hadd’n altied
vouten op toafel.

Dezelfde lokoatie woar Sluuske sien bakkerij har was ok veur olle
Noordhörners
een pleisterploats……
Steevast kwam Haanje Brilstroa mit Orend Overkamp (de opa van Tineke) heur
herinneringen
wat ophoalen…….
Oarend Overkamp har een zak onder aarm; mien moeke dei net even an ‘t stroat
vegen was, zag dat de zak bewoog. “Wat heb joe doar wel ien die zak”, vruig
ze?
“Och een knien dei ik slacht’n mot zodoadelijk” en ging op de zak zitten,
bie “Sluuske”
ien de vensterbank…….
resize-of-molenbakkerij-1908
Ien dezelfde bocht bie bakker Menko en Geertje kwamen ien de baaitencampagne
veul vrachtwoagens laangs dei allemoal mossen terugschoakelen omdat de
Langestroat
aaigenlijk een oetloper was van de Hondrug en as je terploatse kieken zaai
je ‘t hoogete-
verschil richting de meulen…..
Mien kameroadje ien dei tied was o.a. Meerten Schuitemoa zeun van olle Jan
Schuitemoa
en Martje, dei een stelmoakerij har noast dikke Sijtse de Vries de
fietsmoaker.
Meerten was een klaain ventje maar was lenig as een oap en klom bie de
geringe
snelheid van de baaitenwoagen aan de achterkant bie de netten omhoog en
gooide
de baaiten erof zoveul d’r kon.
Dei verkochten wie s’middoags weer an van de Kloet een klaain boertje ien de
Moushörn.
Dat waren onze buuscenten om karbid te kopen veur Ollejoarsdag……

Job en Doede……(ingezonden stuk)

februari 11, 2016

Job was een zeun van Egbert Renkema een lange kerel dei trouwt was met
Margreet die enigszins brouwde en van oorsprong een Duutse vrouw was.
D’r waren verscheiden Duutse vrouwluu bie ons ien ‘t dürp dei mitkommen waren, met heur manluu toun de oorlog veurbie was.

Egbert har een toentje an de Noorderweg en laait ons as kwoajongens de
baiten op aainen zetten, wel oet de landbouw komt waait woar ik over proat.
As de boontjes d’r ien mossen, dan har d’r een stuk electtriciteitsbuis ien
hand woar d’r een boontje deur hen glieden laait. Zo huifde die lange Egbert naait op knijen ien toen.
Egbert en Margreeth hadden een zeun, Job, dei naait zo begoafd was as sien
pappe en was ien sien jonge joaren ien een tehoes west, zoas mien moeke ons vertelde ien Belgie. Moar op loatere leeftied ik denk dat de man goud daartig joar was kwam d’r
weer thoes ien Noordhörn en was al gauw kammeroad mit Doede Geertsma oet de Moushörn.  Doede har wat met sien nek dei d’r nooit stil hollen kon.
Sien Pa was old iezerkoopman en kon sien zeun Doede goud gebruken bie sien handel.
Doede was altied bie ‘t pad met een bakfiets om old papier te verzoamelen.

Job en Doede war’n onoafscheidelijk en gingen voak even op pad, en zoas ‘t spreekwoord
luudt: ‘ze gingen achter de muziek an’.
Tegenover het station in Suudhörn was een muziektempel en doar speulde voak
op Zaterdagoavend of de Harmonie moar bie summerdag ook voak de
Mandolineclub van Fokke Buursma, de voader van Ellie, dei trouwd is mit Anne
Visser.
Dat waren de uutjes veur Job en Doede……

12744619_1050708158285983_62442395345800707_n

muziektempel op de achtergrond

Job kon naait fietsen, moar de jongens van Derk en Ant Diekstroa oet de
Moushörn wissen doar wel road op en zeeden tegen Job: “vanaovend zellen wie die t’
fietsen leren Job”.
s’Oavends om een uur of zeuven din heurde je ‘t spektoakel al ankommen,
schreeuwen as marktkoopluu tegen Job, stuur recht holl’n, moar vingen Job al weer op as
d’r tegen de vlakte ging.
Moar as ze zo een uur mit Job an   ‘t ‘lessen’ waren, was, gingen ze noar ‘t Gollen Houkje
en schoven Job met fiets en al ien sloot. Job veurop de Nijstroat ien as een verzopen kat op noar sien moeke. Job jammerde as een
vrouw dei ien de kroam gaait veur een twaailing………
” die rutzakken hebben mie ien sloot drukt”. Moar de mensen zeeden: “Job
astu deurzetst den kist du vroug of loat mit Doede op pad en huifst naait meer lopen.
Deze vertoning was altied wel aain keer ien week bie summerdag en de maaiste mensen
harren d’r ok nog wel lol an. Job het ‘t nooit leert en bleef met sien dikke rooie kop lopend
goan noar de muziektempel ien Suudhörn.

Noordhorn in de tweede wereldoorlog.(ingezonden stuk)

februari 11, 2016

Nog even wat oet twaaide wereldoorlog ien Noordhörn: Herinnering’n van een
ventje van goud 4 joar, dei de oorlogstied verwoord zo as hij dat beleefd het…….

Wat mie nog goud veur de geest stoat dat de Duutsers bie ons veur ‘t roam
stond’n  als ze op ‘t appel stond’n.

‘t Was an de kant van kapper Visser en maaistal keek ik mit mien suske
Gretha  zaai was twei joar jonger en ken zich van dei tied niks herinneren.
De Duutsers werden ok wel inkwartiert en ik waait nog dat heur geweren an
sloap-koamerdeur hingen.

Gretha was veur de Duutsers blonde Gretchen en har alle
aandacht.
Dat wie in Noordhörn veul meer van de oorlog of waiten dan bievoorbeeld luu
oet Auwerd
lag gewoon aan het feit dat bie ons deur ‘t durp gewoon de route lag noar de
Oafsluutdiek,
ien oorlogstied lag d’r nog gaain rondweg zoas er nou legt.
Ook noa de oorlog kwamen veul Duutsers lopend van de Oafsluutdiek deur ons
dürp, terug noar heur Heimat.

Noordhorn_Friesche_straatw.-1928
Op dezelfde bank woar ik mit mien zuske zat noar de Duutsers te kieken kwam
oaf en tou een man oet Zeeland,
een evacué want dei war’n hier kommen omdat Walcheren onder woater zet wer.
De man ien kwestie was geleuf ik een domie dei bie de familie Kooi de
timmerman  ien hoes was.Dei man kwam bie ons thoes en keek noar mien grauw gebit, want om joen gebit een beetje schoon te krieg’n, tandpasta was d’r naait. Ik heb wel ‘s lezen dat mit sigoare-as je ok goud ken’n poetsen.
Moar de man kwam stoef bie mie zit’n en hoalde een mes uit buus en begon mien gebit schoon te schroapen. Een tandarts zoal wel sien bedenk’n hebb’n bie zo’n mes. Ik waait wel dat ik ien dei tied meer hekel had an die domie den an Duutsers…..
Tegen de bevrijding har mien pa een toentje op wat nou industrieterrein is
tegenover de ULO van Noordhörn. De toentjes laipen bie de tochtsloot langs dei
deurlaaip achter’t zwembad en ongetwiefeld verbiending har met het Mokkenburgerkanoaltje.
En ik herhaol nogmoals de aainge weg was dus de klinkerstroat dei nou as
parallelweg bruukt wordt.

Mien pa was gaain toentjeman en zo as meester de Vries zee: “Gerrit jou
mutten de tuun wat schoon maken, ‘t onkruut stiet heeger as de groente”. Hij was een Fraais.

Dus op een vrije middag wie noar de toen. ‘Duurde moar even en d’r kwam een
vlaigtuug heul leeg over. Mien pa vloog over de toen of de düvel achter hom an zat en lag ien de wal van de tochtsloot.

Even loater kwam een Spitfire, een Engelse joager over en schoot met de
mitrailleur op een Duutse  zwarte auto, dei veur de Ulo stil stond.
De Duutsers bleek loater, hadden zich achter de school verstopt.

Ik vond het als kwoajongen fantastisch om een vlaigtuug van zo dicht bie te
zaain. Ik zag de piloot zitten…..
280E316100000578-0-image-a-3_1430138214702

De Spitfire kwam nog een keer terug en mien pa schreeuwde oet alle
macht:”Hier kommen, moar ik begreep er niks van en keek mie de ogen oet de kop van dit tafereeltje.

De vrouw van meester de Vries was as eerste boeten om de afgeschoten eiken
takken te vezoamelen.
Toun de Duutsers de auto weer starten, en noar de meulen reden op de houk
van de Schipperstroat bleek dat er moar aain kogel de auto roakt har.

De piloot was echt gaain schaarp-schutter bleek achteroaf……
Toun ik veurig joar op GranCanaria  met vakantie was kwam ik bie touval de
zeun van de Vries tegen: Rimmer hij kon zich dit tafereeltje nog goud herrinnern, hij is een joar of vief oller as ik ben.

D’r waren ien Noordhörn natuurlijk ok mensen dei naait ien ‘t verzet zaten,
moar meer an de Duutse kant waren.Aain van de ploatselijke politie ‘Rutgers’ was zo’n kerel dei slecht bekend stond bie de ienwoners.

Hij woonde noast bakkerij van der Hörn,  en was een schrik veur
‘t dörp……
Toun hij mit sien trawanten bie ons thoes alles inspecteerde  zag d’r noast
de onderboksems ook een lap stof  ien een kast bie mie op sloapkoamer en wol dat mitnemen. Mien moeke, een echte Fraaizin greep hom dat uut sien handen en beet hom tou, “oafblieven dat is veur mein klaaintje dei op komst is”.

Toun de geailleerden inmiddels ien stad waren, moar nog lang naait overal de
Duutsers waren verjoagd, ging mien Pa op fietse mit mie noar Hoogkerk woar ien de school bie’t Houndaaip Canadezen zaten en geleuf ik ok Amerikoanen.
Wie rede’n langs ‘t nije kanoal richting Aauwerd en toun rechtdeur noar
Staaintil.Pa kreeg ‘t ineens stik benauwd toun er bie de brug van Staaintil een
landwacht zag, een landverroader dei hom kontroleren wol wat er zoal ien de
fietstassen har. Hou hij de situatie red het waait ik naait, ik denk dat d’r die ploert ok een stieg aaier geven het,en zo konden wie deurrieden.

Ik keek mien ogen uut de kop toun we bie de school noar binnen gingen en oog
ien oog kwamen te stoan met een neger, dei van mien pa  aaier kreeg  en wie
kregen as ruilhandel de wereld sukkoloaderepen mit noar hoes.

Toun de bevrijding al ien de lucht hing, was er op een gegeven ogenblik een
bericht dat d’r een dooie Duutser an stroatweg lag richting Nijziel.
Om de lokoatie te verduudelijken, was ‘t bie de ree van boer Willems.
Olle Anne Visser de pa van kapper Job Visser zee, ik goan mit de jongens wel
even kiek’n.
De twaai jongens waren Ningo de klaainzeun van olle Anne en ik, de
buurjongen.
Toun wie ien de buurt kwame’n woar die Duutser lag, zee olle Anne tegen ons:
“jongens jullie motten even aandere kaant op kiek’n” en draaide zich toun
met een ruk om en wie weer terug noar de Langestroat.

Bie ons ien de Nijstroat woonde nog een markant figuur: Alida van Ellen.
Zaai har een bril op woarvan de gloazen zo dik war’n dat je dochten doar ken
je toch niks mit zaain. Joe hebb’n de onderkant van een jampot wel eens zaain neem ik aan, nou dei dikte har Aleida van Ellen ien heur montuur.
Zaai laaip altied op oetslet’n gimschounen en heur postuur was van dien oard
dat d’r gaain kerel gek op sol worden.

bevrijding van Noordhorn

bevrijding van Noordhorn

Toun d’r s’nachts weer veul vlaigtuugen over kommen war’n, laaip Alida en
Margreeth de moeke van Job noar de houk bie ons en stond’n te kloagen over al dat lawaai van die vlaaigerij s’nachts.Mien moeke, altied wel ien veur wat nijs kwam d’r over tou en zaai moakte duudelijk dat de vlaaigtuugen Engelsen of Amerikoanen war’n dei s’nachts noar Duutsland vlog’n om doar fabriek’n te bombarder’n. De vrouwluu reageerden mit: “Wat doun ze doar nou toch, loat ze hier toch komm’n………

Dikke Piet Westerhuus was een overtuugd NSB-er en har twei zeunen dei baaide aanmeld werden bie de SS.
Aain van de jongens was Ko Westerhuus …..
Dikke Piet har sien boerderij op Balmhusen. De jongens werden baaiden noar
Rusland stuurt om doar te vechten veur de Duutsers.
Sie hebb’n ‘t baaiden overleeft……, dw.z. Ko har een kunstbaain,
slachtoffer van ‘t Oostfront.

leeg fust 1942

Januari 1942 Piet Bolhuis moest nog een lege fust bier retourneren ben toch wel benieuwd hoe dat in de oorlog allemaal ging.

 

leeg fust 1942002 correctie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ien de Nijstroat woar vrouger Liesje Geut woonde en tegenwoordig Jan Tempel
was loater een gruintewinkeltje. De manke  Ko Westerhuus was noar schounmoaker Bloksiel west vlak noast de kroeg van cafe Bolhuis loater aaigendom van Sip van der Veen.

image002
Hij mos natuurlijk sien kuntbaain met al dei leren riempjes wel aains wat
loaten repareren en zette dat kuntbaain tegen de muur an bie de gruinteboer.
Ik har nog nooit zo’n baain van dichtbie zaain en mien moeke legde mie alles
oet van de Westerhuusen…………
Toun ik loater in Leek kwam te wonen heurde ik van mien olle luu dat de
andere Westerhuus ok bie mie ien de buurt woonde.De man was naait echt aanspreekboar en har denk ik duudelijk last van sien verleden…….

 

Tot besluut nog even een proatje ien Bedstee:

“Hendrik”
“Joa Renske”
“Wilst mie ook nog bruuken aans wend ik mie tot de Heer”
“Aander moal Renske, ‘t is al loat, en meurgen is ‘t vroug dag”
“Trusten Hendrik”
“Trusten Renske”

Dat war’n nog aains tieden vrouger!

Wel luu tot misschaain wel een aander moal……….

Kroegvoetbal…….

november 1, 2014

In het begin van de jaren 80 waren er nog volop kroegen in de regio, tegenwoordig verdwijnen er steeds meer mooie dorpskroegjes, maar de herinnering blijft ook van de voetbalwedstrijd Aduard – Noordhorn, de vaste stamgasten van deze dorpen gingen vrij veel over en weer van de kroeg van Aduard naar Noordhorn en vice versa.

 kroegvoetbal noordhorn in kleur nieuwe versie

Zo kon het gebeuren dan een van de mannen van Aduard, een behoorlijke fanatieke voetbalfan en jeugdleider het wel es op wilde nemen tegen de jongens van dat kleine kroegje in Noordhorn, want die konden toch niet voetballen(deze heer wilde graag altijd winnen en zeker als het op voetballen aankwam).

 

het elftal van Aduard

het elftal van Aduard

Nou zeiden de kasteleins dan moet het maar om een vaatje bier das wel zo gezellig, zogezegd zogedaan, de eerste keer werd er gespeeld in Noordhorn, dat liep voor Noordhorn niet zo goed af, ze verloren met genoeg doelpunten, nou wacht maar af zei de kastelein van Noordhorn, over twee weken moeten we weer en dan in Aduard dan zullen we zien wie er het beste elftal heeft.

 

Twee weken later….

 

Aduard heeft een probleem geen veld te beschikking. Nou zei er een ik zal es rondbellen, ja hoor binnen een uur was het probleem opgelost, ze konden terecht in Den Horn de heren waren al lang blij.

De volgende dag op vrijdag avond, werd er gespeeld in Den Horn. En ja hoor Aduard was weer helemaal aanwezig, compleet met het 1e elftal (menigeen kwam nooit in de kroeg), oh zei een van de stamgasten van Noordhorn, dit wordt lachen ze hebben het veld nog niet gezien, de spelers van Noordhorn die amper een bal konden trappen hadden er wel schik in die vonden toch het feest alleen mooi. Maar toen ze het veld betraden begonnen de spelers van Aduard al te klagen. Het gras was niet gemaaid stond 10 tot 15 cm hoog, de jongens van Noordhorn waar maak je, je druk om lachten ze.

 

De eerste helft eindigde in gelijk spel omdat er zonodig een was die vond dat hij ook moest scoren en schoot in zijn eigen doel (een bekende Noordhorner),

 

Het eerste doelpunt kwam toevallig bij iemand op zijn hoofd terecht, en vloog zo het doel in 1-1.

 

Zo de fluit ging, “Thee?” riep een van de stamgasten van Noordhorn en ging naar de jongens van Aduard ja lekker zei er een, (de Noordhorner had een flinke scheut rum in de thee van Aduard gedaan) en bracht de thee rond.

“Wat moet die vent bij de tegenpartij?” riep een van de gasten, ja dat weet ik niet zei de kastelein maar volgens mij komt dat voor ons wel goed uit, de gek kennende.

 

De Stamtafel

de stamtafel in de jaren 80

De tweede helft, een paar gasten van Aduard keken al wat glazig uit hun ogen en begrepen er helemaal niets van, ze verloren ook met 3 – 1 van Noordhorn het hele 1e elftal werd stuk gespeeld en hun aanvoerder was erg boos, en snapte er niets van dat zijn elftal niet kon winnen van een dergelijk stelle ongeregelde idioten.

 

Maar het feest was er niet minder om. Dat was oergezellig en duurde tot diep in de nacht.

 

Maar ze weten nu wel in Aduard dat hoog gras en rum in de thee levensgevaarlijk spul is voor hun spelers.

 

 

De stinkende zangeres

maart 2, 2014

Eind jaren vijftig kwam het nummer uit van de Everly Brothers Bye Bye love en dat was toen een echte hit en erg geliefd bij de dames.

Een van de mannen van het dorp wist hier een mooi verhaal over te vertellen, en dat ging zo:

 

page27_clip_image004

 

Het was op een mooi zomerdag en ik zat achterhuis op de schutting, en zag ik daar mijn buurmeisje met een gitaar bezig, ze zette een stoel op de deksel van de houten septic tank,(later werd dit allemaal aangesloten op het riool), en begon ze wat te pingelen met de gitaar en begon te zingen Bye Bye love, dat duurde ongeveer een kwartier en het klonk helemaal nergens naar. De buurjongen zei dat wordt niks je bakt er niets van dat pakte niet goed uit en er volgde gelijk een scheldsalvo, de dame ging maar verder met oefenen de buurjongen bleef nog even kijken en viel toen brullend van het lachen van de schutting af, het buurmeisje was met stoel en al door de oude deksel van de septic tank gegaan en de uitwerpselen en andere viezigheid zaten tot achter der oren.

Ze is er door haar moeder uitgehaald en gelijk in de wastobbe gestopt (douches waren en toen nog niet overal). Dat was gelijk het einde van de carrière van de stinkende zangeres.

Wie een kuil graaft voor een ander…..

maart 2, 2014

Onze vriend “Vader”, is al eens eerder genoemd in de voorgaande verhalen.

Deze meneer was een echte levensgenieter, en hield er verschillende hobby’s op na onder andere was hij een echte tuinman (al dacht de buurt er wel anders over hahahaha).

Zo was hij al dagen bezig met een vijver aanleggen, zijn zoons die hem absoluut niet wilden helpen die waren hem al behoorlijk aan het irriteren, ook de buurman leverde allerlei commentaar met van die opmerkingen;”Als je nog even doorgraaft zit je in China”, en weer een ander.”Ben je naar Goud aan het graven”, enigste wat Vader zei barst maar…..

 

page27_clip_image002

Hij dacht van dit wordt de mooiste tuin van de omgeving, hij was overal keien aan het verzamelen dus er lag al heel wat in de tuin en de vijver moest het pronkstuk worden.

Zaterdags tegen het avondeten was de tuin klaar en de vijver hoefde alleen nog maar gevuld te worden dat zou de Maandag erop gebeuren.

Tijdens het eten ging Vader verhaal halen bij een van zijn zoons waarom hij niet meehielp en wel zat te zeuren en nu gewoon aan de tafel zat mee te eten dat liep hoog op en de mannen wilden al op de vuist de zoon koos het hazepad, gevolgd door Vader, via de voordeur naar buiten, door de tuin en ja hoor de zoon sprong over de vijver, gevolgd door Vader met zijn woeste kop maar die was zijn vijver al vergeten en dook zo het gat in. Geloof dat ze hem aan het andere kant van het dorp konden horen vloeken en tieren, zijn zoon stond te lachen en zij van “WIE EEN KUIL GRAAFT VOOR EEN ANDER…….”, en reisde gelijk af naar de stad waar hij ergens woonde. En liet zich pas naar een paar weken weer zien toen de rust was wedergekeerd…..

 


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 716 andere volgers